NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To nie był Tiuri.
Myślał, że chodzi o niego, bo słyszał głosy i ciągle mówił:
„Jestem synem szamana,
moc mojego ojca płynie w moich żyłach”.
- Piak. - Ale nic z tych rzeczy.
Chodziło o magię,
która jest wszędzie, jak w historii Foldo.
Tak naprawdę miał znaleźć dziewczynę,
która siedzi na koniu tuż obok niego.
O co jej chodzi?
Tiuri, musimy...
Musimy...
O co mu chodzi?
Lavinio?
Zostaw mnie w spokoju.
Krwawy księżyc wschodzi jutro.
Musimy do tego czasu dostarczyć ten list.
Tylko ty dasz radę.
Skąd to wiesz?
Bo stałem tuż obok ciebie.
Poczułem to.
- Po raz pierwszy w życiu. - Mam to gdzieś.
Mam gdzieś króla,
twoją misję
i tę głupią rycerską wyprawę.
Jestem z Mistrinaut, Tiuri.
Żaden monarcha
nigdy nie interesował się ludźmi, którzy tam żyją.
Zapomnij o głupiej przepowiedni...
i tych głupich mocach.
To nie jestem ja.
To nie będę ja.
A nasza przyjaźń?
Co by się nie działo...
co by nas nie spotkało...
mieliśmy iść razem.
Myliłeś się.
Piękny widok, prawda?
Ani trochę.
Przyprowadził armię do samego miasta.
- Zagrożenie jest wyraźne. - Nie dla mnie.
Swatasz go z Alianor, bo wiesz, że jest groźny.
Powtarzam, że małżeństwo nie wystarczy.
Robię to, bo jest moim synem.
I twoim bratem.
Pamiętasz swoje buty?
Buty?
Kiedy tylko brałem cię na polowanie, on chował twoje buty.
Viridian?
- Chował moje buty? - Miał może sześć lat.
Myślał, że jeśli nie znajdziesz butów,
nie pojedziesz polować i zostaniesz z nim.
Kochał cię nad życie.
Posłuchaj,
nie jestem głupcem.
Udowodnij, że nie ma czystych intencji,
a zareaguję.
Ale do tego czasu...
temat uważam za zamknięty.
Pokonał twoich ludzi spojrzeniem?
Nie wiem, co to było, mój panie.
Rozległ się dźwięk.
Dzwonienie.
I wtedy...
Co wtedy?
Coś zrzuciło nas z koni.
Zostaw nas.
Zrobiłem wszystko...
Zostaw...
nas.
Rośnie w siłę.
Tak jak księżyc.
Czuję to w kościach.
Gdy dotrze do najwyższego okna,
złożę ostatnią ofiarę,
a ceremonia się dokona.
I nic mnie już nie powstrzyma.
Nawet ten chłopiec.
Niezależnie od jego mocy.
- Gadaj. - Potrzebuję roboty.
Ty mi ją dasz.
A to ciekawe.
Fantumar się skończył, to jasne.
Wiesz, co też jest jasne?
Jak bardzo mogę ci pomóc.
Ewidentnie się nie zrozumieliśmy.
Nie potrzebuję pomocy.
Po kogo cały czas posyła Viridian?
Po ciebie...
wiernego Czerwonego Jeźdźca...
czy po Jabroota...
przyjaciela z Eviellan?
Wyraźnie przyda ci się pomoc.
Na co się gapisz?
Nie mnie potrzebujesz.
To nie o mnie chodziło.
Twój pan źle wybrał.
Dołącz do nas, chłopcze.
Witamy...
w krainie zaginionych.
Nie lękaj się.
Niżej upaść się nie da.
Porzuć nadzieję.
Pij i wesel się!
Siądź z nami, chłopcze.
Chyba przyda ci się przyjaciel.
Tiuri!
Kręcimy się w kółko.
- Nie znajdziemy go. - Musimy.
To on ma list.
- Jak to zrobimy? - Nieważne jak.
Szukajcie.
Tiuri!
Życie to gra, chłopcze.
A reguły nie sprzyjają takim jak my.
Ty zrobiłeś,
co należy.
Otworzyłeś drzwi.
Pomogłeś nieznajomemu.
A co życie dało ci w zamian?
Zniszczyło cię.
Smutny kawałek po smutnym kawałku.
Więc co robić?
I to jest właśnie pytanie.
Należy się poddać, Tiuri.
Przestać próbować.
Uspokoić się i w pełni oddać...
Butelce.
Tiuri?
Mięso psa? Co to?
Boisz się?
Tylko gdy o tym myślę.
Na szczęście rzadko o tym myślę.
Miecze na słońcu lśniły
Ja właśnie tego boję się najbardziej.
Moi rodzice nawet nie wiedzą, że mogą przez to wszystko zginąć.
I kto ma szansę ich uratować?
Tylko my.
Chyba nie dam rady.
Żartujesz?
Jesteś dobry, jesteś odważny.
Świetnie władasz mieczem.
Twoi rodzice mają szczęście.
Ja myślę o moich.
Mają mnie i gnojka.
Gnojek jest w sumie niezły.
Zamknij się.
No to...
Jeśli jutro umrzemy...
To bardzo prawdopodobne.
...czy jest coś,
czego nie zrobiłeś,
czego będziesz żałował?
Szczerze?
Szczerze.
Wyglądał tak ponętnie
Serce mruczało...
chętnie
Mruczało chętnie?
Nie masz nic lepszego?
To tylko szkic.
Będą poprawki.
Miłość między nimi trwała
Aż po grób
Nie winię cię, że się ode mnie odwróciłeś.
Zasługuję na to, bo się myliłem.
Myliłem się w każdej kwestii.
A zwłaszcza...
co do ciebie.
Miałem cię za głupca.
Myślałem, że wszystko, co robisz i mówisz...
to głupota.
Ale to nie ty byłeś głupcem.
To ja.
Potrzebowałem całego życia, żeby to zauważyć.
Stąd wiem, że musimy iść dalej.
Dlaczego? Po co?
Bo ludzie zginą, Tiuri.
Rodzice Jussipo i Foldo zginą, jeśli czegoś nie zrobimy.
Nic nie wskóramy.
Ty wskórasz.
Dostarczając ten list królowi.
Nawet gdybym mógł, to po co?
Mój ojciec już nie żyje.
Zginął z ręki twojego ojca.
Trzymany przez jego ludzi.
Bezradny.
Nieuzbrojony.
Na moich oczach.
Uwięził moją matkę i wysłał cię za mną...
żebyś mnie zabił.
Dlatego nie będziesz mi mówił, co powinienem zrobić.
Idź do Lavinii, to ona może ci pomóc.
Lavinia?
Czemu miałbym do niej iść?
Co ma wspólnego z tym zadaniem?
Wiem, nie mam prawa, żeby czegokolwiek od ciebie wymagać.
To, co zrobił mój ojciec...
co ja byłem gotowy zrobić dla niego... Tego sobie nie wybaczę.
Ale Lavinia?
Co z tego, że ma moce?
To ona otworzyła wrota do kaplicy?
Nie. To byłeś ty.
To jej Czarny Rycerz dał list?
Nie, dał go tobie.
Nie chodziło o magię.
Jako jedyny
byłeś wtedy dość odważny.
Bo jesteś rycerzem.
Tak jak i my.
Nawet i ja.
A teraz to udowodnimy.
Co?
Nic.
Co tu robisz?
Ściągam jego.
To się nie uda.
Uda się.
Spójrzcie tylko.
- A Tiuri nie ma magicznych mocy. - Przestańcie gadać o magii.
Wszyscy gadają tylko o niej, mam dość.
Jesteśmy rycerzami.
Mamy odwagę i przeszkolenie.
Rycerskość, honor i tysiąc lat historii po naszej stronie.
Tu je wykorzystamy.
Przejdziemy przez te mury.
Prawda, Tiuri?
Tiuri?
Nie będziemy szli przez nie.
- Nie pchaj się. - Nie pcham.
- Pcha się. - To idźcie szybciej.
Strasznie tu śmierdzi.
- Gorzej niż Arman. - Zamknij się!
I co teraz?
- Kręcimy się w kółko? - Jak ćmy wokół świecy.
- Nikt się nie dowie, jeśli tu zginiemy. - Nikt nie zginie, prawda?
Tiuri?
Tiuri!
Tędy.
Na pewno znasz drogę?
Wyjdziemy u źródła wody.
W najwyższym punkcie.
Mam pytanie.
To na pewno woda?
Jabroot, dołącz do mnie dziś wieczorem.
Razem zaczęliśmy tę podróż.
Razem ją zakończmy.
Śmiało.
Zaatakuj.
Byłeś moim wiernym sługą,
odkąd pamiętam.
Nienawidziłeś mnie przez cały ten czas.
Śmiało.
Zrób, co musisz.
Wiem.
Mordujący się bracia to nic wielkiego.
Ale towarzysze broni?
Koniec już się zbliża.
Ale to nie będzie on.
Znowu się pchasz.
Bo idziesz wolniej niż wcześniej!
Mam to we włosach!
To na pewno nie woda.
Widzicie?
Mówiłem.
Łatwizna.
Synu.
Ojcze.
Wróciłeś.
Po tylu latach.
Brawa.
Przestańcie!
Na co się gapicie? Jedzcie!
Chodź. Siądź ze mną.
Czas się nażreć.
Upiekliśmy z tej okazji całe mnóstwo zwierząt.
Bracie.
Proszę.
Jedz, strasznie schudłeś.
Twój brat upolował tego dzika.
Za rogiem.
Dokąd to?
Niespodzianka.
- Możecie mnie nienawidzić. - Fakt.
Sama się nienawidzę.
To...
co zrobiłam...
Przepraszam.
Za wszystko.
Nawet nie wiecie jak bardzo.
Po prostu...
wiedzcie to.
Iona?
Gdy tylko myślisz, że już ją znasz...
odwraca się...
i znów cię zaskakuje.
List chyba nie dotrze do króla.
A teraz...
chcecie odejść i żyć
czy porwać się na głupi gest...
i umrzeć?
Czyli głupi gest.
Nie ruszaj się.
- Piak! - Mam go!
Co ci mówiłem?
Tiuri!
- Na co czekasz? - Leć!
Biegnij!
Jussipo!
Mam list...
do króla.
Co?
- Jaki list? - Kogo obchodzi jakiś list?
Czy dwór królewski zezwala dzieciom
- na podchodzenie do króla? - Mój ojciec za niego zginął.
Czarny Rycerz również.
Czarny Rycerz?
Mam jego pierścień.
Zabili go...
Czerwoni Jeźdźcy księcia Viridiana.
Sam to widziałem.
Kim on jest?
Jest...
nikim.
Nazywam się Tiuri.
Syn Tiuriego Walecznego.
Urodzony w Eviellan, wychowany w Dagonaut.
Wszystkim nam grozi niebezpieczeństwo.
Przepuścić go.
ZNAMY DATĘ, NADESZŁA JUŻ PORA. TRON BĘDZIE MÓJ.
Co to ma znaczyć?
Zdrada?
Weźmiesz moją koronę?
Zabijesz moich ludzi?
Odpowiadaj!
Śmiesz ignorować króla?
Pokłoń się ojcu!
Powiem to tylko raz.
Pokłoń się.
Błagaj o łaskę.
Jeśli świat ma się uleczyć...
jego władza...
władza, której tak pragniesz...
musi stać się moja.
Decyzje, które podejmujecie...
Decyzje ludzi z tej listy...
od teraz podejmuję ja.
O co chodzi?
Życia, które prowadziliście...
życia pełne wygód i luksusów...
życia oparte
na poświęceniu żołnierzy, takich jak ja i moi wrogowie...
właśnie się kończą.
A wolność?
Z nią też koniec.
Na świecie w końcu zapanuje pokój.
Pokój...
który będzie wieczny.
Oszalał.
Tak mówi przepowiednia.
Nikt z nas tego nie powstrzyma.
Nawet ty.
Bracie...
nie zgadzam się.
Dokonało się.
Nasza wspólna podróż może się już rozpocząć.
Boję się.
Wiem.
Nie.
Przestań!
Udało ci się.
Nic ci nie jest?
Nic.
Spokojnie, trzymam cię.
To dobry moment na nagrodę?
Spokojnie.
Udało nam się?
Wygraliśmy?
A jakżeby inaczej?
Nie popsuł mi fryzury w tym całym zamieszaniu?
Jest nienaganna.
Nawet lepsza.
Doskonała.
Fryzurę miałem dobrą.
Prawda, Fol?
Nic mu nie będzie.
Prawda?
Miecze na słońcu lśniły
Kobiety ich wielbiły
Ten, którego zwą Jussipo Królem był
Cóż...
pięknie to spieprzyłeś.
Lubię cię, mówię poważnie,
ale przysięgam...
na złoto w zębach mojej pierwszej ofiary...
mam nadzieję,
że już nigdy się nie spotkamy.
- Nie słyszałaś, co mówiłem? - Nigdy cię nie słucham.
Dlatego nam się układa.
Dokąd to?
Ja jadę na zachód!
Rób, co chcesz.
Odparzenia są mniej upierdliwe niż ty!
Mrok, z którego wychodzimy,
nie pojawił się z dnia na dzień.
Nie był też dziełem jednego człowieka.
Wszyscy jesteśmy współodpowiedzialni.
To ci młodzi ludzie poprowadzili nas ku światłu.
Wszystko dzięki przekonaniu, że nie można się poddawać,
że trzeba dalej robić to, co należy, niezależnie od ceny.
Niezależnie od tego, jak małe były szanse powodzenia,
przypominali nam,
czym naprawdę są te wartości.
Dlatego...
w imieniu nas wszystkich...
to ogromny zaszczyt
pasować ich na rycerzy.
Wstań.
Sir Foldo!
Wstań.
Sir Arman!
Wstań.
Sir Piak,
najmłodszy rycerz w historii Dagonaut.
I wreszcie...
Wstań.
Sir Tiuri Waleczny!
Napisy: Jędrzej Kogut